Biały Dom: To ten sam reżim irański, z którym walczy prezydent Trump, zlecił zamach na koszary piechoty morskiej w Bejrucie. 43. rocznica zamachu Hezbollahu.

Waszyngton, USA

23 października (czasu lokalnego), w 43. rocznicę zamachu bombowego na koszary amerykańskiej piechoty morskiej w Bejrucie w Libanie w 1983 roku, Biały Dom określił ten atak jako dzieło terrorystów z Hezbollahu i oświadczył, że podmiotem, który nim kierował, sfinansował go i wydał rozkaz, jest ten sam irański reżim, z którym walczy obecnie prezydent Donald Trump. Tego dnia Biały Dom napisał na swoim oficjalnym koncie w serwisie X: „43 lata temu terroryści z Hezbollahu zaatakowali koszary Korpusu Piechoty Morskiej USA w Bejrucie w Libanie, zabijając 241 Amerykanów. Nigdy nie zapomnimy ich poświęcenia”. Biały Dom dodał: „Atak ten został zaplanowany, sfinansowany i zlecony przez ten sam zbrodniczy reżim irański, z którym walczy dziś prezydent Trump”. Tego samego dnia Ambasada USA w Libanie udostępniła ten wpis Białego Domu na swoim oficjalnym koncie w serwisie X.

Piechota morska: „Jeden z najtragiczniejszych dni w historii Korpusu… Przyszli w pokoju”

23 października Korpus Piechoty Morskiej USA opublikował na swoim oficjalnym koncie w serwisie X wpis zatytułowany „Ku pamięci Bejrutu” (In Remembrance of Beirut), informując, że w przeprowadzonym tego dnia w 1983 roku zamachu terrorystycznym na koszary piechoty morskiej w Bejrucie zginęło 241 amerykańskich żołnierzy służących w ramach Wielonarodowych Sił w Libanie, w tym 220 marines. Korpus napisał: „Zamachowiec-samobójca wjechał ciężarówką wypełnioną ładunkami wybuchowymi do koszar mieszczących żołnierzy piechoty morskiej USA pełniących misję pokojową”, dodając: „W wyniku tego ataku budynek runął, czyniąc ten dzień jednym z najkrwawszych w historii Korpusu Piechoty Morskiej”. Wspominając poległych, Korpus zaznaczył, że marines w Bejrucie zostali rozmieszczeni, aby pomóc w przywróceniu pokoju i stabilności w obliczu eskalującej przemocy w Libanie, oraz że „wypełniali swoją misję w obliczu niebezpieczeństwa z odwagą, profesjonalizmem i niezachwianym oddaniem sobie nawzajem”. Korpus Piechoty Morskiej podkreślił: „Zamach bombowy w Bejrucie pozostawił niezatarte piętno na Korpusie Piechoty Morskiej i naszym narodzie”, podsumowując: „Dziś pamiętamy o 241 amerykańskich żołnierzach, którzy nigdy nie wrócili do domów, i czcimy ich odwagę, poświęcenie oraz oddanie misji. Przyszli w pokoju. Nigdy nie zostaną zapomniani”.

Uroczystość w Camp Lejeune: „Bejrut to nie tylko część naszej historii, to część nas samych”

Tego samego dnia przed Pomnikiem Bejruckim w Lejeune Memorial Gardens w Jacksonville w Karolinie Północnej odbyły się doroczne uroczystości upamiętniające zamach w Bejrucie (Beirut Memorial Observance). Według wojskowej służby dystrybucji materiałów wizualnych Departamentu Obrony USA (DVIDS) w uroczystości wzięli udział dowódcy z bazy Korpusu Piechoty Morskiej Camp Lejeune, bazy lotniczej piechoty morskiej New River oraz przedstawiciele władz miasta Jacksonville, aby oddać hołd żołnierzom służącym w Libanie i Grenadzie w latach 1981–1984, a w szczególności tym, którzy zginęli w zamachu bombowym w Bejrucie 23 października 1983 roku. Uroczystość obejmowała przemówienia pamiątkowe dowódców wojskowych i liderów lokalnej społeczności, występy orkiestry 2. Dywizji Piechoty Morskiej oraz chóru Stallion ze szkoły średniej Southwest High School, ceremonię złożenia wieńców, salwę honorową oraz odegranie sygnału „Taps”.

Generał brygady Andre M. Ingram, dowódca Dowództwa Baz Piechoty Morskiej Wschód (Marine Corps Installations East) i bazy Camp Lejeune, który wygłosił mowę powitalną, powiedział tego dnia: „Byłem zbyt młody, aby w pełni pojąć tę tragedię, kiedy się wydarzyła, ale przez całe moje dorosłe życie służyłem w instytucji, w której pamięć o poległych amerykańskich żołnierzach sił pokojowych była wiernie przekazywana z pokolenia na pokolenie marines”. Gen. bryg. Ingram zaznaczył: „Wyciągnięte wnioski są wplecione w samą tkankę naszego Korpusu. Wpływają one na to, jak trenujemy, jak chronimy nasze wojska i jak rozumiemy ogromną odpowiedzialność związaną z wysyłaniem młodych marines w niebezpieczne rejony”, dodając: „W tym sensie Bejrut nie jest tylko częścią naszej historii – jest częścią nas samych”.

Generał broni Robert C. Fulford, dowódca II Ekspedycyjnego Korpusu Piechoty Morskiej (II Marine Expeditionary Force), wygłosił przemówienie pamiątkowe, wyrażając zobowiązanie służących dziś marines i marynarzy do podtrzymywania dziedzictwa i pamięci weteranów z Bejrutu oraz poległych. Gen. broni Fulford powiedział: „Jako żołnierze piechoty morskiej i marynarze z karolińskiego Zespołu Zadaniowo-Uderzeniowego Piechoty Morskiej (MAGTF) z dumą pełnimy wartę, dziedzicząc tradycję oddanej służby w obronie naszej ojczyzny, przekazaną przez naszych weteranów z Bejrutu”, dodając: „Na nadchodzące dni obiecujemy nasze niezłomne poświęcenie, a kiedy nadejdzie kryzys, będziemy na miejscu”. Dodał również: „Zawsze będziemy pamiętać o żołnierzach piechoty morskiej i marynarzach, którzy służyli i poświęcili życie w Bejrucie”.

Reagan: „Ci, którzy zlecali to okrucieństwo, zostaną osądzeni”

Prezydent Ronald Reagan osobiście przedstawił szczegóły tego zdarzenia podczas orędzia do narodu 27 października 1983 roku. Zgodnie z zapisem przemówienia przechowywanym przez Bibliotekę Prezydencką Ronalda Reagana, prezydent stwierdził, że w tym czasie w Libanie stacjonowało około 1600 żołnierzy piechoty morskiej w ramach sił wielonarodowych, mówiąc: „W minioną niedzielę o 6:22 rano czasu bejruckiego, tuż o świcie, ciężarówka wyglądająca jak wiele innych pojazdów w tym mieście zbliżyła się do lotniska ruchliwą arterią. Za kierownicą siedział młody człowiek z misją samobójczą”. Prezydent Reagan wyjaśnił, że ciężarówka załadowana około 2000 funtów materiałów wybuchowych przebiła się przez drut kolczasty oraz wielowarstwowe zapory, wyważyła drzwi wejściowe budynku dowództwa, w którym spali marines, i natychmiast eksplodowała, doprowadzając do zawalenia się czteropiętrowej betonowej konstrukcji. Dodał, że niemal w tym samym momencie inny pojazd wbił się w ośmiopiętrowy budynek mieszczący kwaterę główną francuskich sił pokojowych, w wyniku czego zginęło ponad 50 francuskich żołnierzy. Prezydent Reagan powiedział: „Ponad 200 śpiących żołnierzy straciło życie w tym jednym, potwornym i bezsensownym ataku. Wielu innych zostało rannych i jest hospitalizowanych tutaj (w Stanach Zjednoczonych) lub w Europie”. Zaznaczył, że marines stacjonowali na południe od Bejrutu, w pobliżu jedynego funkcjonującego lotniska w Libanie, około mili na północ znajdowały się jednostki włoskie, a w ich pobliżu oddziały francuskie i kompania brytyjska.

W przemówieniu prezydent Reagan powiedział: „Istnieją mocne dowody poszlakowe wskazujące, że atak na żołnierzy piechoty morskiej został zaplanowany przez tych samych terrorystów, którzy w ten sam sposób zniszczyli naszą ambasadę w Bejrucie”, dodając: „Ci, którzy zlecali to okrucieństwo, muszą zostać osądzeni i tak się stanie”. Podkreślił: „Oczywistym celem ostrzałów snajperskich i tego ataku było złamanie woli Stanów Zjednoczonych oraz zmuszenie sił amerykańskich i francuskich do opuszczenia Libanu”, zaznaczając: „Wyraźnym zamiarem terrorystów jest zniszczenie naszego wsparcia dla rządu libańskiego oraz odebranie narodowi libańskiemu zdolności do decydowania o własnym losie”. Wskazał, że „siły wielonarodowe zostały zaatakowane właśnie dlatego, że wykonywały swoją misję w Bejrucie”. Odpowiadając na pytanie, dlaczego siły wielonarodowe powinny pozostać w Libanie, prezydent Reagan zapytał retorycznie: „Czy terroryści przeprowadziliby atak samobójczy na siły wielonarodowe, gdyby te nie wykonywały należycie swojej pracy?”. Zdefiniował misję operacyjną piechoty morskiej jako „zabezpieczenie sektora Bejrutu, utrzymanie w nim porządku i niedopuszczenie do tego, by obszar ten stał się polem bitwy”, informując, że pancernik New Jersey dołączył do sił Marynarki Wojennej USA u wybrzeży Libanu w celu ochrony żołnierzy piechoty morskiej. Prezydent Reagan przekazał, że sekretarz stanu George Shultz, który spotkał się w Europie z ministrami spraw zagranicznych państw uczestniczących w siłach wielonarodowych, poinformował tego dnia telefonicznie, że „nasi sojusznicy pozostają w pełni zaangażowani w naszą misję”, uzgadniając wymianę informacji wywiadowczych w celu zwiększenia czujności wszystkich żołnierzy. Dodał, że wiceprezydent George H. W. Bush powrócił poprzedniej nocy z wizyty w Bejrucie i złożył szczegółowy raport, a komendant piechoty morskiej generał Kelley, który wrócił z Libanu tego samego dnia, doradzi w sprawie środków zaostrzenia bezpieczeństwa. Prezydent Reagan stwierdził również: „Od 1948 roku nasz naród uznaje i przyjmuje moralny obowiązek zapewnienia dalszego istnienia Izraela jako państwa”, dodając, że „Izrael podziela nasze wartości demokratyczne”. Zapytał: „Gdybyśmy teraz odwrócili się od Libanu, co stałoby się z przyszłością Izraela?”, ostrzegając, że „jeśli terroryzm i zastraszanie odniosą sukces, zada to śmiertelny cios procesowi pokojowemu oraz dążeniom Izraela do prawdziwego bezpieczeństwa”.

Pod koniec wystąpienia prezydent Reagan przytoczył relację ówczesnego komendanta Korpusu Piechoty Morskiej generała Paula Kelleya z wizyty u ciężko rannych hospitalizowanych w szpitalu Sił Powietrznych. Według słów generała Kelleya młody żołnierz piechoty morskiej, podłączony do niezliczonych rurek, nie widział wyraźnie, sięgnął ręką, by dotknąć czterech gwiazdek na dystynkcjach generalskich, po czym dał znak, że chce coś powiedzieć. Na wręczonej mu kartce marine napisał dewizę Korpusu Piechoty Morskiej: „Semper Fi”. Prezydent Reagan wyjaśnił, że jest to skrót od motta piechoty morskiej „Semper Fidelis”, czyli „zawsze wierny”, dodając: „Generał Kelley zapłakał na widok tych słów. I któż mógłby go winić?”.

Orzeczenie Sądu Najwyższego USA: „Stany Zjednoczone od dawna uznają współudział Iranu w tym ataku”

Kwestia odpowiedzialności irańskiego reżimu była również rozpatrywana przez sądy amerykańskie. W wyroku z 20 kwietnia 2016 roku w sprawie Bank Markazi v. Peterson Sąd Najwyższy USA zauważył, że większość powodów w tej sprawie domagała się odszkodowania z tytułu szkód związanych z zamachem bombowym na koszary piechoty morskiej w Bejrucie w 1983 roku. Cytując wyrok Sądu Dystryktowego USA dla Dystryktu Kolumbii z 2003 roku w sprawie Peterson v. Islamic Republic of Iran, w uzasadnieniu odnotowano: „Około godziny 6:25 rano czasu bejruckiego ciężarówka przebiła się przez barierę i mur z worków z piaskiem, wjeżdżając do koszar. Kiedy pojazd dotarł do środka budynku, ładunek wybuchowy znajdujący się w ciężarówce eksplodował” oraz „W wyniku wybuchu w koszarach piechoty morskiej zginęło 241 żołnierzy”. W orzeczeniu stwierdzono również: „Stany Zjednoczone od dawna uznają współudział Iranu w tym ataku”, przytaczając raport Izby Reprezentantów USA z 1996 roku, w którym wskazano, że „Iran został wpisany na amerykańską listę państw sponsorujących terroryzm 19 stycznia 1984 roku w następstwie ustalenia przez administrację, że państwo to było zamieszane w zamach bombowy na koszary piechoty morskiej w Bejrucie w październiku 1983 roku”.

W orzeczeniu zauważono, że Sąd Dystryktowy USA dla Dystryktu Kolumbii wydał wyroki zaoczne po uznaniu, że „istnieją jasne podstawy dowodowe dla odpowiedzialności Iranu wobec każdego z powodów”, a powodowie „uzyskali przeciwko Iranowi wyroki opiewające na miliardy dolarów, jednak większość z nich pozostała niezaspokojona”. Zgodnie z treścią orzeczenia 16 grup skupiających ponad 1000 powodów – w tym ofiary aktów terroryzmu sponsorowanych przez Iran, zarządców mas spadkowych i członków rodzin ofiar – domagało się wydania obligacji o wartości około 1,75 miliarda dolarów, zdeponowanych na rachunku w nowojorskim banku i zidentyfikowanych jako własność Centralnego Banku Iranu (Bank Markazi), w celu wykonania wyroków zaocznych wydanych przeciwko Iranowi. Postępowanie egzekucyjne w tej sprawie wszczęto w 2008 roku. Sąd Najwyższy, w opinii większościowej sporządzonej przez sędzię Ruth Bader Ginsburg, utrzymał w mocy (affirmed) orzeczenie Sądu Apelacyjnego USA dla Drugiego Okręgu, który orzekł na korzyść powodów. Departament Stanu USA uznał Hezbollah za Zagraniczną Organizację Terrorystyczną (FTO) 8 października 1997 roku, a Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) został wpisany na tę samą listę 15 kwietnia 2019 roku.

Źródła (KST)

• Oficjalne konto Białego Domu w serwisie X (23.10.2026): https://x.com/WhiteHouse/status/2113657252343353448
• Oficjalne konto Korpusu Piechoty Morskiej USA w serwisie X (23.10.2026): https://x.com/USMC/status/2113631537417601255
• Oficjalne konto Ambasady USA w Bejrucie w serwisie X (23.10.2026): https://x.com/usembassybeirut/status/2113661266812162314
• DVIDS, „Camp Lejeune community commemorates 43rd anniversary of Beirut bombing with memorial observance” (23.10.2026): https://www.dvidshub.net/news/577753/camp-lejeune-community-commemorates-43rd-anniversary-beirut-bombing-with-memorial-observance
• DVIDS – zdjęcia, „Memorial Observance Ceremony Held in Remembrance of the 43rd Anniversary of the Beirut Bombing” (23.10.2026): https://www.dvidshub.net/image/10043457
• Biblioteka Prezydencka Ronalda Reagana, „Address to the Nation on Events in Lebanon and Grenada” (27.10.1983): https://www.reaganlibrary.gov/archives/speech/address-nation-events-lebanon-and-grenada
• Departament Stanu USA, Foreign Terrorist Organizations: https://www.state.gov/foreign-terrorist-organizations
• Sąd Najwyższy USA, orzeczenie w sprawie Bank Markazi v. Peterson, nr 14-770 (20.04.2016) i akta sprawy (docket): https://www.supremecourt.gov/docket/docketfiles/html/public/14-770.html