Departament Wojny USA: Zainteresowanie nową wielką bazą jest wyjątkowe. Asystent sekretarza Marks: „Fortress America i nowa baza to nie projekt biurokratyczny, lecz narodowe powołanie”

Waszyngton, USA

Departament Wojny USA ogłosił, że ogólnokrajowe „wyjątkowe” (exceptional) zainteresowanie towarzyszy konkursowi na lokalizację „Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej” (Next Great American Base · NGAB) – nowej, wielkoskalowej bazy sił połączonych. Departament Wojny poinformował w oficjalnym artykule z 27 października (czasu lokalnego), że Dale Marks, asystent sekretarza wojny ds. energii, instalacji i środowiska, przekazał tę informację w liście z 22 października skierowanym do gubernatorów stanów oraz dowódców Gwardii Narodowej w stanach (Adjutants General). Następnie Departament Wojny podał w artykule z 29 października, że asystent sekretarza Marks podczas wystąpienia na początku tego tygodnia na dorocznej konferencji Stowarzyszenia Społeczności Obronnych (Association of Defense Communities) w Tampie na Florydzie określił inicjatywy „Twierdza Ameryka” (Fortress America) oraz „Kolejna Wielka Baza Amerykańska” mianem „narodowego powołania” (national calling).

Asystent sekretarza Marks stwierdził w liście, że odpowiedzi ze strony stanów i lokalnych społeczności „odzwierciedlają wspólną wolę rywalizacji w celu wspierania naszych żołnierzy, wzmacniania obrony narodowej oraz zapewnienia zdolności niezbędnych do szybkiej, globalnej projekcji siły”. Departament Wojny wyjaśnił, że gdy sekretarz wojny Pete Hegseth ogłaszał plan konkursu 30 września, przedstawił kryterium powierzchni terenu na poziomie od 100 tys. do 250 tys. akrów, zaznaczając, że ta górna granica odpowiada czterokrotności pierwotnego obszaru Dystryktu Kolumbii (District of Columbia).

„Kryteria powierzchni to jedynie wytyczne planistyczne… Najważniejsze jest dopasowanie do misji”

W liście z 22 października asystent sekretarza Marks wyjaśnił, że przedział powierzchni od 100 tys. do 250 tys. akrów stanowi wytyczną planistyczną dla czołowej bazy w kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych (CONUS), zdolnej do wspierania misji Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej. Asystent sekretarza Marks oświadczył, że ten przykładowy przedział nie ma na celu wykluczenia innych przekonujących propozycji o powierzchni wykraczającej poza te ramy, dodając, że społeczności proponujące tereny spoza tego zakresu również mogą składać własne zgłoszenia i „zostaną w pełni rozpatrzone”.

Asystent sekretarza Marks zaznaczył jednak, że to wyjaśnienie nie umniejsza wagi zapewnienia wystarczającej ilości gruntów i infrastruktury niezbędnych do wsparcia pełnego zakresu misji Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej, podkreślając, że „dopasowanie do misji pozostaje kwestią nadrzędną” (Suitability to mission remains paramount). Asystent sekretarza Marks oświadczył: „Wszystkie zgłoszenia zostaną poddane konkurencyjnej ocenie w ramach szerszego procesu weryfikacji i ewaluacji”. Marks zwrócił się do gubernatorów z prośbą o dalsze zatwierdzanie niezależnych zgłoszeń przedkładanych przez uprawnione społeczności w ich stanach, zaznaczając, że dotychczasowy harmonogram nominacji i procedura składania wniosków pozostają bez zmian.

Zgodnie z dokumentem „Informacje o NGAB i najczęściej zadawane pytania” (NGAB Facts and FAQ), opublikowanym przez Departament Wojny wraz z listem, obszarem docelowym są kontynentalne Stany Zjednoczone, rekomendowana działka to od 100 tys. do 250 tys. akrów zwartego terenu, a przewidywana liczba stałego personelu wynosi od 15 tys. do 25 tys. żołnierzy w służbie czynnej. Departament Wojny wyznaczył termin nadsyłania zgłoszeń na 1 grudnia 2026 r., a ostateczny wybór spodziewany jest w czerwcu 2027 r. W sekcji pytań i odpowiedzi Departament Wojny wyjaśnił, że podmioty dysponujące jedynie 85 tys. akrów również mogą złożyć własne zgłoszenie, a tereny nieprzylegające do zbiorników wodnych, dawne bazy wojskowe oraz działki sąsiadujące z obecnymi instalacjami wojskowymi będą brane pod uwagę, o ile spełniają wstępne kryteria weryfikacji. Departament Wojny poinformował, że kandydaci z najwyższą punktacją zostaną powiadomieni o wynikach na początku 2027 r. oraz otrzymają możliwość odbycia sesji prezentacyjnych (pitch) i wizyt studyjnych wiosną 2027 r., przy czym do 1 grudnia wymagane jest złożenie jedynie jednostronicowego zgłoszenia własnego.

Sekretarz Hegseth: „Od 40 lat nie zbudowaliśmy nowej bazy… To się teraz kończy”

W liście z 30 września skierowanym do gubernatorów i dowódców Gwardii Narodowej w całym kraju sekretarz Hegseth oświadczył, że Departament Wojny musi szybko zbudować Kolejną Wielką Bazę Amerykańską, aby stawić czoła złożonym zagrożeniom wielodomenowym i utrzymać gotowość do szybkiej, globalnej projekcji siły. Sekretarz Hegseth wyjaśnił, że przyjęto model oparty na współpracy, aby wszystkie kwalifikujące się stany mogły na zasadach konkurencji zgłosić swoje kandydatury i stać się gospodarzami tej misji. Sekretarz Hegseth wskazał, że w trakcie wstępnej selekcji kandydujące stany będą oceniane przede wszystkim pod kątem darowizny gruntów, zabezpieczonego finansowania na rozbudowę sieci użyteczności publicznej na dużą skalę, przyspieszonych przeglądów prawnych i regulacyjnych oraz zdolności absorpcyjnych lokalnej społeczności.

Zgodnie z załączonymi do listu sekretarza Hegsetha kryteriami oceny Departament Wojny ewaluuje lokalizacje kandydatów w ważonej 100-punktowej skali. Departament Wojny przyznał 50 punktów za misję wojskową, 30 punktów za przepustowość infrastruktury, 10 punktów za wsparcie społeczności i 10 punktów za koszty dla państwa. W kategorii misji wojskowej Departament Wojny ocenia dostęp do strategicznych sieci transportowych (kolej, autostrady, lotniska, porty), harmonogram osiągnięcia wstępnej i pełnej gotowości operacyjnej oraz odporność na zagrożenia operacyjne, w tym zakłócenia cybernetyczne, zaznaczając, że „dopasowanie do misji jest najważniejsze”. W kategorii przepustowości infrastruktury Departament Wojny podał, że sprawdza, czy władze stanowe gwarantują finansowanie rozbudowy sieci mediów (woda, prąd, telekomunikacja) do granic bazy, a w kategorii wsparcia społeczności ocenia koszty utrzymania, koszty mieszkań oraz dostępność wsparcia dla żołnierzy i weteranów.

Konto szybkiego reagowania Departamentu Wojny (@DOWResponse) opublikowało 30 września nagranie wideo, na którym sekretarz Hegseth, ogłaszając inicjatywę Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej, mówi: „Prezydent Trump jest budowniczym, a ten projekt polega na stworzeniu czegoś odważnego, pięknego i światowej klasy dla wspaniałych Amerykanów noszących mundur naszego narodu”. Sekretarz Hegseth stwierdził: „To nie będzie bezduszny obiekt rządowy”, dodając: „Mówimy o setkach tysięcy akrów z własnym wytwarzaniem energii, nowoczesną obroną powietrzną i zaawansowaną technologią. Pomyślcie: TWIERDZA (FORTRESS)”. Departament Wojny przekazał słowa Hegsetha, według którego baza ta pomieści do 25 tys. żołnierzy. W materiałach informacyjnych rozpowszechnionych przez Departament Wojny znalazła się wypowiedź sekretarza Hegsetha: „Nie zbudowaliśmy w tym kraju nowej bazy od 40 lat. To się teraz kończy!”.

Sean Parnell, asystent sekretarza wojny ds. public relations, poinformował tego samego dnia na swoim oficjalnym koncie w serwisie X, że z polecenia sekretarza Hegsetha Departament Wojny ogłasza powstanie Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej, która będzie dynamiczną, samowystarczalną platformą projekcji siły.

Asystent sekretarza Marks: „Odrzucić mentalność czasu pokoju i działać w tempie wojennym”… Trzy sygnały ostrzegawcze

Według Departamentu Wojny asystent sekretarza Marks powiedział w wystąpieniu w Tampie: „Twierdza Ameryka i inicjatywa Kolejnej Wielkiej Bazy Amerykańskiej to nie jest zwykła rutynowa działalność biurokratyczna”, podkreślając: „To narodowe powołanie”. Marks zauważył, że osiągnięcie pożądanego przez Departament Wojny systemu baz wymaga pokonania wielu barier, z których największymi są czas i inercja urzędnicza. Asystent sekretarza Marks stwierdził: „Musimy porzucić wygodne samozadowolenie mentalności czasu pokoju i realizować zadania w tempie wojennym”. Dodał również, że partnerzy przemysłowi działający najszybciej i wykazujący się najodważniejszą wizją zyskają prawo do budowy czołowych społeczności wojskowych w Ameryce.

Jako powody, dla których sukces obu inicjatyw jest kluczowy, Marks przedstawił trzy sygnały zagrożenia, które sprawiają, że w całym systemie bezpieczeństwa narodowego „zapaliły się czerwone lampki ostrzegawcze”. Asystent sekretarza wskazał, że wrogie siły wcześniej zainstalowały złośliwe punkty dostępu do amerykańskich sieci energetycznych, wodociągowych i telekomunikacyjnych, przez co przeciwnik nie musi już nakładać blokady z powietrza, lecz wystarczy, że wyłączy bezpieczniki w infrastrukturze krajowej. Marks podkreślił, że precyzyjne pociski manewrujące i drony kamikadze sprawiły, iż we współczesnej wojnie zniknęło pojęcie bezpiecznego zaplecza, a „geografia nie gwarantuje już przetrwania”. Asystent sekretarza zwrócił uwagę, że podczas gdy we współczesnych konfliktach strony walczące piszą kod, na nowo trenują modele uczenia maszynowego rozpoznające cele i wdrażają zmodyfikowane systemy autonomiczne „w ciągu tygodni”, wewnątrz struktur obronnych aktualizacja algorytmów z powodu regulacji i przestarzałych sieci teleinformatycznych trwa miesiącami lub latami: „Nie da się wygrać wyścigu technologicznego, startując z bloków startowych sprzed 80 lat”.

Asystent sekretarza Marks nazwał Twierdzę Ameryka „naszą polisą ubezpieczeniową dla narodu” i przedstawił jej pięć głównych filarów: suwerenność energetyczną, odporność krajowych łańcuchów dostaw, wzmocnienie ochrony baz i cyberodporność, strategiczne rezerwy obronne oraz odporność w domenie kosmicznej i widmie elektromagnetycznym. Marks podkreślił: „Nie da się rzutować decydującej siły za granicę z kruchych fundamentów we własnym kraju. Dlatego powierzchowne korekty nie wystarczą”. Dodał: „Twierdza Ameryka to tarcza, która gwarantuje, że nasza ojczyzna nigdy nie stanie się zakładnikiem. Jednak aby odstraszać konflikty i zagwarantować zwycięstwo, nie możemy polegać wyłącznie na tarczy. Musimy także wykuć miecz”. Departament Wojny poinformował, że Twierdza Ameryka oraz Kolejna Wielka Baza Amerykańska wchodzą w skład sześciu głównych priorytetów ogłoszonych przez sekretarza Hegsetha w ostatnich miesiącach.

„Budowa suwerennych bojowych systemów uzbrojenia, a nie nieruchomości”… Małe reaktory jądrowe i 30 dni autonomicznego funkcjonowania

Asystent sekretarza Marks oświadczył, że Kolejna Wielka Baza Amerykańska jest sposobem wdrożenia koncepcji Twierdzy Ameryka w praktyce: „Nie budujemy już nieruchomości, budujemy suwerenne bojowe systemy uzbrojenia”. Dodał, że standardem jest: „Zbudować raz, pięknie i tak, by przetrwało próbę czasu”. Według Departamentu Wojny prototypowa baza ma generować własną energię elektryczną za pomocą mikrosieci i małych reaktorów modułowych, korzystać z sieci komputerowych całkowicie odizolowanych od systemów zewnętrznych („air-gapped”) oraz pozyskiwać i poddawać recyklingowi wodę pitną w obiegu zamkniętym. Departament Wojny podał, że bazy w ramach Twierdzy Ameryka będą wykorzystywać modele partnerstwa publiczno-prywatnego, lecz zaprojektowano je tak, aby w razie awarii okolicznych cywilnych sieci energetycznych mogły polegać wyłącznie na własnej infrastrukturze przez 30 dni w całkowitym odcięciu od mediów zewnętrznych. Asystent sekretarza Marks powiedział: „Pytanie nie brzmi już: «Jakie misje obejmie ta baza?». Pytanie brzmi: «Jakie nowe wymiary amerykańskiego odstraszania i siły rażenia stają się możliwe dzięki temu, że ta platforma istnieje?»”.

Modernizację dotychczasowych baz asystent sekretarza Marks określił mianem „współczesnego odpowiednika wjeżdżania konno w rój dronów”, zauważając: „Nie da się wygrać wojny definiowanej przez oprogramowanie, siedząc w siodle z epoki przemysłowej”. Marks zapowiedział, że po przetestowaniu prototypowej bazy jej rozwiązania i zdobyte doświadczenia zostaną przeniesione na istniejące obiekty: „Zapewni to istniejącym bazom opancerzone podwozie niezbędne do przetrwania”.

Asystent sekretarza Marks zwrócił również uwagę na konieczność poprawy warunków bytowych żołnierzy. Marks podkreślił: „Naszym najbardziej decydującym systemem uzbrojenia zawsze był i jest pojedynczy amerykański żołnierz. Najlepsza na świecie technologia na nic się nie przyda, jeśli najzdolniejsze umysły i najbardziej oddani wojownicy nie zechcą pozostać w mundurach”. Marks stwierdził, że od żołnierzy wracających do kwater z czarną pleśnią, uszkodzoną hydrauliką i przeciekającymi dachami nie można wymagać pełnego skupienia na operacjach wielodomenowych o wysokiej intensywności: „Złe warunki bytowe to nie drobna niedogodność; to czynnik, który aktywnie niszczy morale, gotowość bojową i utrzymanie elitarnych kadr”. Departament Wojny przekazał, że Kolejna Wielka Baza Amerykańska zostanie zaprojektowana jako zwarty kompleks dostępny dla pieszych, wyposażony w najwyższej klasy szkoły, zaawansowane placówki medyczne oraz centra miasteczka integrujące społeczność. Wraz z artykułem Departament Wojny opublikował zdjęcie przedstawiające Dakotę Meyera, specjalnego asystenta sekretarza wojny (ds. grupy zadaniowej ds. koszar), który 20 października odwiedził bazę Korpusu Piechoty Morskiej Camp Pendleton w Kalifornii w celu skontrolowania pustych koszar uznanych za niezdatne do użytku. Departament Wojny wyjaśnił, że specjalny asystent Meyer złożył wizytę w I Marine Expeditionary Force, aby zebrać informacje na temat modernizacji i poprawy stanu koszar z myślą o zapewnieniu żołnierzom piechoty morskiej i marynarzom bezpiecznego, czystego oraz komfortowego zakwaterowania.

Kończąc swoje przemówienie, asystent sekretarza Marks powiedział: „Zbudujmy bazy, które nasi żołnierze będą mogli z dumą nazwać domem. Zbudujmy partnerstwa niezbędne do obrony ojczyzny i sprawmy, by za każdym razem, gdy nadejdzie wezwanie, Ameryka dysponowała niezłomną siłą gwarantującą zwycięstwo”.

Źródła (KST)

• Artykuł Departamentu Wojny USA „Assistant Secretary Says There's 'Exceptional Interest' in the Next Great American Base” (27.10.2026): https://www.war.gov/News/News-Stories/Article/Article/4635071/
• Artykuł Departamentu Wojny USA „Assistant Secretary Says New Infrastructure Initiatives Are a 'National Calling'” (29.10.2026): https://www.war.gov/News/News-Stories/Article/Article/4637154/
• List asystenta sekretarza wojny ds. energii, instalacji i środowiska (22.10.2026): https://media.defense.gov/2026/Oct/26/2004019385/-1/-1/1/ASW-EI-AND-E-LETTER-TO-THE-NATIONS-GOVERNORS-AND-THE-ADJUTANTS-GENERAL-OCR.PDF
• Dokument Departamentu Wojny „NGAB Facts and FAQ”: https://media.defense.gov/2026/Oct/26/2004019463/-1/-1/1/NGAB-FACTS-AND-FAQ.PDF
• Dokument Departamentu Wojny „Next Great American Base Fact Sheet”: https://media.defense.gov/2026/Oct/26/2004019466/-1/-1/1/NEXT-GREAT-AMERICAN-BASE-FACT-SHEET.PDF
• List sekretarza wojny (30.09.2026): https://media.defense.gov/2026/Oct/25/2004018609/-1/-1/1/SECRETARY-OF-WAR-LETTER-TO-THE-NATIONS-GOVERNORS-AND-THE-ADJUTANTS-GENERAL-2026-09-30.PDF
• Oficjalne konto szybkiego reagowania Departamentu Wojny USA w serwisie X: https://x.com/DOWResponse/status/2105399026766012494
• Konto Seana Parnella, asystenta sekretarza wojny (ds. public relations) w serwisie X: https://x.com/SeanParnellASW/status/2105399274104361119